دیوان علّامه شهید سیّد اسماعیل بلخی

به مناسبت فرارسیدن ماه محرم

balchi313 — Tue, 08 Dec 2009 23:06:33 GMT

ساقی جام ازل داشت تولی عجب تا کند بر در میخانه تماشای عجب

جوهرباده توحید که می داشت نهان ماند در شیشه تجرید بیک جای عجب

بعد از آن داد طلایی که شنیدند همه کیست رندی که بنوشد می مینای عجب

آب آتش وش خم خانه مطلق اینست شرط و عهد عجبی دارد و ایفای عجب

همه خاموش ازل تا به ابدتا که حسین آمد از کعبه به میخانه به غوغای عجب

همه ذرات بهم مژده چنین می دادند کآمد عاشق مستی پی صهبای عجب

رفت ومی گفت که آزاده وذلت هیهات فلک سفله ز من کرده تمنای عجب

یار گفتش که حلالت بود ای تشنه وصل جز تو حل نتوان کرد معمای عجب

من وفخریه همچون تویکی عاشق راست ـــ این توواین می وجانبازی وصحرای عجب

ثبت خواهد شد این هر دو بتاریخ حیات توشهید عجب وخصم تورسوای عجب

شب آخر که حسین عازم معراجش بود داشت زینب شب اسرا غم فردای عجب

عشق میسوخت چولیلا قداکبر می دید خیز مجنون بنگر وادی لیلای عجب

شرم شد بحر چوآن کودک عطشان می رفت ـــ مشک خشکی بکفش جانب سقای عجب

چشمه دیده عباس ز خون گشت روان تشنگان عجبی دیده و دریای عجب

اصغر از مهد چو جنبید بخود گفت سپهر کو فضایی که سزد پرش عنقای عجب

آه و صد آه که پیمبر و زهرا می دید سینه ی بوالعجبی بر سر آن پای عجب

خواهرش بر سر آن نعش بگفتا بوداع پای مال سم اسبان شده اعضای عجب

روح هستی ز چه بیمار نشد یا که نمرد بسته شد در غل و زنجیر مسیحای عجب

صد کلیم از عقب ناقه زینب مدهوش کز سر نخله ی نی بود تجلیی عجب

بلخــیا تربت عشاق گواهست هنوز

بر سر کوی وفا رفته چه سرهای عجب

مرثیۀ عبدالله

بر لبم چــــون نام عبـــــــدالله رفـــــت هر چه جز عشق از نظر ناگاه رفــت

وقت میـــــدان داری عبــــــدالله اسـت کو بـــرادر زادۀ شاهنشه اســــت

در کنــارعم خـــــود گــشت او شـــــهید معنی ترک عمل زو شد پــدیــــد

سوی مطـــــلب روکه عبـــــــدالله عشق بسته جان بر کف به راه شاه عشق

مانــــده بود از همـــرهان ممتــــحن در سرادق یادگاری از حــسن

بر سراق عــم خــــود از خــــــیمگاه آن زمان انداخت در میدان نگاه

بر دوید از خیمه بیـــــرون با شتــــاب بود ز بـــیداران نسل بـوتراب

دید او را شــــــــاه عشاقان ز دور چهره اش چون قرص ماهی پرزنور

پس بغـــــــــل بگشاد بگرفتش به بر گشت با هم متحد شمس و قمر

گفت شــــاه که ای نور چشمان عمــــو ای به جمــــله درد درمان عمو

بهـــر چه ز خیـــمه بیـــرون آمدی سوی این صحرای پر خون آمدی

بین که این دشت است پرآشوب وجنگ آید از هر سویِ من تــیر و خدنگ

گفت ای عم از جــهان سیر آمدم و از حیات خویش دلگیـر آمدم

بعد اکبـــــر زندگانی مشکل است بودنم در این جهان خون دل است

آمدم تا جـان خود قربان کنم خویـــش را قربانی جانان کـنم

بی کسی ات آتـــش زد بر دلــم سوخت زان آتش سراسر حاصلم

شاه و عــــبدالله بود اندر گفتگو ناگهان آمد به بالین شان عـــدو

خواست سازد رأس شاه شق القمر کرد عــــبدالله دست خود سپـــر

کرد تیغش دست کودک را جــــدا دست را بگرفتی و بنمودی نـــدا

کای عمو جان دستم افتاد از بدن گشت پر خون در جنان قلب حسن

بار دیـــــگر آن لعـــین بد سیــــــر کرد قــــصد آن یـــتیـــم بی پـــدر

چون رها بنــــمود ظالم تیر کیــن دست چپ بگرفت کودک بر جبین

الغرض دستش به پیشانی بدوخت بلکه عالم را از این ماتم بسوخت

طفـــل جان داد انـــــدر آغوش عمو

بلخیــــا بس کن تو دیــگر گفتـــگو

نقش مردی را نشان چون حضرت عباس کو

رهبر حزب جوان چون حضرت عباس کو

کاروان مسلک طاعت به منزلگاه عشق

قاصد و منزل رسان چون حضرت عباس کو

چون عبودیت به جز ایثار مفهومی نداشت

این حقیقت را عیان چون حضرت عباس کو

مکتب تأسیس او کانون مردان تا ابد

مرد دیگر در جهان چون حضرت عباس کو

در همه خمخانۀ وحدت چو او مستی که دید

مفخر نام آوران چون حضرت عباس کو

بزم مردی نیم روزی بود او خود میر بزم

عامل عصر و زمان چون حضرت عباس کو

زر مخفی را ظهور اوست اثبات وجود

گوهر یکتا به کان چون حضرت عباس کو

حفظ ناموس خدا را در حریم کبریا

پاسدار و پاسداران چون حضرت عباس کو

همچو او روح قوی بر پیکر قرآن کجاست

بر تن اسلام جان چون حضرت عباس کو

آنکه باشد در صف پیکار از خصم پلید

تیغ عزمش جان ستان چون حضرت عباس کو

تشنه لب مردن به پاس عشق و آبش تا رکاب

کامیاب از امتحان چون حضرت عباس کو

مشک بر دندان چو دیدش برملا گفتا سپهر

ساقی لب تشنگان چون حضرت عباس کو

هدیۀ بازو چو دیدش گفت ختم المرسلین

بندگی را ارمغان چون حضرت عباس کو

بلخـــــیا ز احوال دل در پیش آن دانا مگو

رازدار و رازدان چون حضرت عباس کو

سر چشمۀ هر آب لبش تشنۀ آبست چشم سیه او همه شب دجله آبست

لبِ تشنه لبِ آب روان سخت عجب است بی یاوری ازشاه جهان سخت عجاب است

ریشی که بود ریشه جان همه عالم از خون سر آن شه مظلوم خضاب است

جسمی که در آغوش نبی بود مکانش صد چاک فتاده ز جفا روی تراب است

گردید اسیر ستم آن بانوی عصمت کش شمس و قمر هردو برخسارنقاب است

چون گشت سیه چادر زینب به ره شام زان روست که اندر سر اسلام حجاب است

این غم به کی گویم که ز بیداد لعینان بر گردن بیمار ز زنجیر طناب است

رأسی که ورا دامن زهراش بود جای بنهاده به طشت ز رو در بزم شراب است

گفتند یتیمان به نسیم سحرای باد بر گو به حسین منزل ما شام خراب است

رفتی تو به همره شهیدان سوی جنت بر اهل و عیالت ستم افزون زحساب است

بلخــــــی تو و ذکر غم اولاد پیامبـــر

بر گوی به مخلوق که این راه صواب است

بتی از خیمه بیرون شد به ناگاه که مانندش نبودی کس به خرگاه

جمال دلربایش قرصه مــــاه روان گردید و آندم جانب شاه

چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را

به طاق ابروان مژگان ما را

ستادی با ادب آن تازه دلدار حضور شاه چون لولوی شهوار

پس آنکه باز کردی لب به گفتار که ای عم گشته ام از خویش بیزار

چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را

به طاق ابروان مژگان ما را

سفر کردند آن رعـنا جوانان سوی خــلد برین رفـتند یاران

عمو جان ده به قاسم اذن میدان شوم تا در منای عشق قربان

چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را

به طاق ابروان مژگان ما را

شهش دادی به روی سینه جایش چو دیــــد آیــینه ایــــزد نمایش

هزاران آفریــن گفتی برایش نظر می کرد و دید زلف دوتایش

چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را

به طاق ابروان مژگان ما را

چو گردیدی روان آن شاخ شمشاد برای کشته گشتن با دلی شاد

برآمد از زنان غوغا و فریاد برایش کرد بلخــــی شعر و انشاد

چه بت بر هم زده سامان ما را               به چین زلف   برده جان ما را

                             به طاق ابروان مژگان ما را

همی گفتش که ای خوورشید خاور            چنین عشق و هوا بیرون کن از سر

تو هستی   یادگارم از   بــــرادر             ز هجر خود   مکن   ما را   مکدر

چه بت بر هم زده سامان ما را              به چین زلف   برده جان ما را

                             به طاق ابروان مژگان ما را

به عجز و لایه و شیرین زبانی             یـــتیم آسا   به   صد نیکو بیانی

تکلم کرد با عــمــــش زمانی              گرفت از نی   بگویــم    تا   بدانی

چه بت بر هم زده سامان ما   را              به چین زلف   برده جان ما را

                             به طاق ابروان مژگان ما را

چو بنشستی   میان خانه   زین              فلک بر سر گرفتش   چتر زرین

برای  نصرت آن خسرو   دین              روان   گـــردید سوی لشکر   کین

چه بت بر هم زده سامان ما را              به چین زلف   برده جان ما را

                             به طاق ابروان مژگان ما را

کاروان عشق

برج ثور سال ۱۳۳۶ هجری شمسی

آید سروش غیب که آمد زمان عشق ازجوش خون عشق جهان شدجهان عشق

در وادی حجاز هدی می زند حرس بار عـراق بست مگر کاروان عشق

صید حرم مباح شد از گفته یزید کز کعبه در فلات شدند آهوان عشق

باشد بهار عشق محرم که سر کنند هر ذره با هزار زبان داستان عشق

در دشت کوفه آب بود نوک تیرو تیغ این خاصه عزتیست به هر مهمان عشق

عنقای چون حسین نگردد اسیر نفس زان برتر از حـــدود بزد آشیان عشق

گردن به تیغ تیز به از طوق بردگی این جمله آیتیست از آن کشتگان عشق

روح جلال و فر شهادت به هر شهید فیض مسلم است از آن فایضان عشق

سبقت کسی نبرد زهرسوکه جسته ایم ز اعلان استباق از آن صادقان عشق

عزم منا نمود چو اکبر خلیل گفت ذبح عظــیم رفت ایا عارفــان عشق

شور قیام کرد ز قامت قیام او شد عشق محض پیرپس ازآن جوان عشق

قاسم نوشت مشق زخون برجبین ماه عشرت کسی نکرد چودر خون طپـــان عشق

بدر کمال عمر بخون خفتن جوان جز این کمال نیست ایا ناقـــصان عشق

عباس می پرست که مستان فدای او ایثار کرد و یافت نشان قهرمان عشق

لب خشک از فرات برآمد بیاد دوست عشق است محو ومات ازاین امتحان عشق

عمر بهار عشق بود ز آب روی او دیگر کسی به دهر نبیند خزان عشق

از مبدا وجود ندا شد که مانده است یکتا متاع عشق گران در دوکان عشق

طفلی که ممکنات طفیل وجود او بابای کاینات بود در لسان عشق

تیر نگاه دوست به حلقوم خویش زد کین طرفه هدیه ایست ز برق کمان عشق

اصغرزمهدکون نهان شدبجیب غیب همتای خود ندید چو آن پهلوان عشق

پس پیر پاک باز بسوی حرم شتافت سرمست زآنکه باخته خورد و کلان عشق

بانگ وداع داد بر آن بارگاه قدس دورش شدند جمع همه اختران عشق

بزم وداع گرم که از فوق لامکان بهر نماز عشق بر آمد اذان عشق

طفلان به ناله ماندکه ناگه سوارشد رخش مرام راند همی سر گران عشق

یکدم ز راه ماند تکاپوی ذوالجناح آری که زور عشق بگیرد عنان عشق

این آه از که بود که سد عروج شد زینب معین عقل بود مستعان عشق

رفرف ز راه ماند چو ناموس کبریا یک پرده بر گشود ز راز نهان عشق

زد بوسه بر گلوش ز روی پیام مام سر بسته عشق گفت برآن نکته دان عشق

پس گفت میرویم بروهمرهت خدای کن صبر و بر میار تو از دل دوخان عشق

قوس سعود وصل بود جور راه شام ما و تو همرهیم در این نردبان عشق

از آه دلخراش جهان را مزن شرر خواهر خموش دار تو آتش فشان عشق

با کودکان تو پا بنه بر فراز خار من هم سر خلوص نهم بر سنان عشق

سر سرم چوحرف زندازخدابه خلق زینب به امر وحی تو شو ترجمان عشق

این را بگفت ورفت دگرزینبش ندید تجـــدید مطلعـــیست مرا از بیان عشق

آه ازدمیکه نگون گشت آسمان عشق کان تیره خاک بود مکین را مکان عشق

آخر ز پیر راه به منزل فتاد بار هر لحظه چهره سود بر آن پرنیان عشق

از نخل نیزه نور درخشد کلیم کو لرزید هست و بود از آن اختران عشق

از خرگه خلیل چوبر شد شرارجور شد جملگی فـــرار مگر پاسبان عشق

ازسوزش خیام وزغوغای اهل بیت جشن عجیــــب بود در آن آستان عشق

نزدیک شدکه نور بسوزد ز نارظلم زینب دوید و گشت ز جان سایه بان عشق

یعنی به شمرگفت بعابدمکش توتیغ روح الحیات هست درین نیمه جان عشق

پس شدقدان سروزبوستان مصطفی از قحط آب سوخت همه گلستان عشق

بگذار چون رویم وطن زین دیار ما یکدانه گل بریم بهمراه نشان عشق

ازکوچ وازوداع چه گویم که عاجزم صد عـــمر روزگار نیـرزد به آن عشق

زینب ببر گرفت برادر به ناله گفت کین بزم عشق مااست نه از غافلان عشق

گفتا به اشک و آه که یارب قبول کن از عتــرت خلـــیل تو این ارمغان عشق

بلخـــی دگر مگوی ز انجام و رنـــج راه

تا شام چون گذشت برآن عاشقان عشق

غوغای عشق

محوند کاینات سراسر بکار عشق غوغای دهر نیست مگر گیرودار عشق

ذرات را چراست تکاپو به کار عشق دارند هر چه هست دل بیقرار عشق

خالی نماند جایی که تسخیر او نگشت لیکن کجاست چشم که بیند حصار عشق

آه از دمیکه بست حسین از حجاز بار گردید یار عشق روان در دیار عشق

روزیکه پا نهاد به صحرای کربلا گفتا به کوی عشق فگندیم بار عشق

یارب چسان گذشت دهم از مه حرام یک روز بود داشت همه روزگار عشق

هر کشته زیر تیغ کمال وصال داشت می سوخت آن دگر ز تف انتظار عشق

عباس تشنه دید چو گلزار مصطفی سیل سرشک ریخت از آن کوهسار عشق

لب خشک تا فرات شد وتشنه بازگشت تا الـــتهاب نفــس نریزد وقار عشق

خوناب چشم ریخت بهمراه مشک آب زهرا نظاره داشت بر آن آبشار عشق

دیگر چو کس نماند ز یاران بزم قدس زینب بکف گرفت رکاب سوار عشق

جشن وداع گرم شد از آه کودکان شد غرق بوسه پیکر پاک مزار عشق

زینب عنان گرفت که بینم کجا دگر گفت آنزمان که داد سر از نی شعار عشق

سر گرم رفت لیک دگر باره بازگشت اصغر ز خیمه برد زد اندر قمار عشق

زینب دگر ندید مگر بعد عصر روز کز دود خیمه رفت بگردون غبار عشق

تا کاروان نمود گذاری به قتلگاه عشق ازل نشست دمی در کنار عشق

نعشش به برگرفت وداع عجیب کرد گر عابدین نبود همی سوخت تار عشق

بلخی ز بزم عشق به جز نکته مگوی

از راه شام و پای یتیمان و خار عشق

استاد عشق

ای بسرعاشقان گرمی صهــــبای تــــو رفته سر اهل دل بر سر سودای تو

زندگی با شرف از تو به عالــــم رواج مکتـــــب آزادگان همــــت والای تو

بر سر کوی وفات وعـــده دیدار بود کز دو جهان در گذشت بادیه پیمای تو

چونکه زبستان عشق گام زدی درشهود صدر رسول خدا شد ز شرف جای تو

مشهد پاک تو شد خرگه توحید کون تا که بشد کربـــلا عرش معلای تو

دفترودیوان چونیست درخوراستادعشق خون علی اصـــغرت حجت کبرای تو

هر ده ماه محرم تا به قیـــام قیـــام محشر عظما کند شورش و غوغای تو

تشنه لب وادیت زمزم و کوثر نخواست زانکه به مستی چشید شهد مصفای تو

ذکر سماع غمت خیـــمه لیــــلاستی خلق چو مجنون روند سوی تمنای تو

ما حصل یا روحی گر نبودی از چه روی مهر نبوت گرفت خــاک کف پای تو

هیچ پیمبر نداشت همچو تو معراج قرب وه که عجب روز بود لیله اسرای تو

منبع آب حیات جان دهد از قحــط آب بی خردان کی برند پی به معمای تو

بر سر نی داشتی رمز اناالله عیان محو هزاران کلیم در ره سینــای تو

همره دل می برند بلخی و زندانیان

بار متاع خلوص جانب صحرای تو

بیاییم اسامی مفقودالاثران دوران گمونیستها در افغانستان راتهیه نماییم

balchi313 — Wed, 09 Sep 2009 10:05:33 GMT

لیستی از چند تن از مفقودالاثران :

http://www.pbalchi313.blogfa.com/

شعرهای جدید تایپ شده در این قسمت ارایه خواهد شد،انشا,الله

balchi313 — Mon, 31 Aug 2009 15:14:33 GMT

لب لعل تو یاقوت است و یاقوت است مر جان را

دو چشــــمان تو بادام است بادام است مرغـان را

دو زلفیــــن تو زنــــجیر است اندر پای عشــــاقان

و یا تاریــکی کفـــــر است پوشانیـــــده ایــمان را

ندانم در کدامین ملتــی کز عشــــق خــــود مفتون

نمودی گبــر و ترســــا و نصـــــارا و مسلمان را

نبــــــاید ننگت ار عشــــق تو را جا داده ام در دل

که مور خستــــه سازد میــــهمان خود سلیمان را

نیم درعشق چون مجنون وچون فرهادوچون وامق

ز هــــجرت ســوختم جانا بـبین این نار سوزان را

ز بـــس بگریستـــــم از دوریت ای دلبــــــر مهوش

زند سیــــــلاب اشـــــکم طعنـــــه بسیار طوفان را

اگــــــر وصــــــل توام گردد میــــــسر در دم مردن

دهم جــــان را به آسانی چو بینـــــم روی جانان را

گر از عشــــــق تو ام در دوزخ انــدازنــد می دانم

شود خاموش نیران چون بـیـنــنــد سوز هجران را

مترسان زاهـــــــدا ما را ز خــــــوف گرمی محشر

مگر تو منـــــکری از دوست الـــــطاف فراوان را

غم فردا مــخور بلخی که داری این چنیــــن شاهی

که دارد اختیـــــــار تحــــــت و فوق و کل امکان را

ما تن به فنا دادیم تا زنده شما باشید برخاک مزار ما مشغول دعا باشید

چو شمع وجود ما قربان شما گردید روشن گر شمع ما شاید که شما باشید

تشیع جنازه مرحوم علامه بلخی ره

1

balchi313 — Mon, 27 Apr 2009 07:12:33 GMT

منقب حضرت زهرا (س)

balchi313 — Fri, 24 Apr 2009 00:01:33 GMT

منقب حضرت زهرا (س)

طی شد بساط عمر برنج و مشاجرات دیـدم ز کــید چـــــــرخ بـــسی ناملایمات

طفلی ز مهد و دامن مادر گذشت زود در کـــوچه شد شــــروع زمـان ملاعبات

باقی در ادامۀ مطلب :

شعر و روضۀ حدیث شریف کساء علامه بلخی(ره)

balchi313 — Sat, 18 Apr 2009 00:43:33 GMT

بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیمِ

حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت اول:

http://de.youtube.com/watch?v=7t9co9D5EXU

حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت دوم:

http://de.youtube.com/watch?v=cgBFPWgnolI

حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت سوم:

http://de.youtube.com/watch?v=7_s6ZkLaMfQ

شعر حدیث شریف کساء علامه بلخی(ره)

                             بند یک

باز زد بر سرم دگر سودا            شد دلم پر ز شورش و غوغا

به تقاضای الجنون فنون            شـــد جـــنونِ دگــر به من پیدا

عقل حشمت مقام را دیدم           لنگ لنگان روان سوی صحرا

گفتم ای حاکم نظام  وجود            مـــی نشاید تـو را در این بیدا

از چه گشتی به کسوت مجنون        مــگرت بـــرده طرۀ   لیلا

گفت رو ، رو که من تهی دستم        عشـــق زد بـر بساط من یغما

گفتمش ای خرد ز عشق منال           که بود عشق مقصـــد اقصی

گر   فروغ تجلی اش    نبود           نیستی غـــــیر دیدۀ اعما

هر کجا دیدیش ز شوق بگو          ذکـر سبـــحان ربـی الاعلی

گفتمش این و بردمش با عزم           تا بـدرگاه عشــــق راهنما

گفتم ای شعله ات جهان افروز         عقـــل باشد تو را کینه گدا

بار فرمان همی کشد بر دوش          آنچه دانی صلاح او فرما

به شکر خنده گفت:هان ای عقل       اولا   نویش   بایدت صهبا

چون شدی بیخبر ز هستی و هم        برفکن خویش را در این دریا

چیست دریا ولای احمد و آل         غوطه زن تا شوی ز اهل صفا

هم بود بحر، هم بود کشتی          منـــجی نوح   خمسة النجبا

چون گرفتار حادثات شدی         یـــاد کن قصۀ حدیث کساء

آن حدیث مبارکی که شدند           احمـــد و اهلِ بیت زیر عبا

این بفرمود عشق،پس من و عقل     بر گـــرفتیم   از کَفَش مینا

نوش کردیم جام و این مطلب         می شنیدیم از هـــمه اعضاء :

                      صفت از ذات حق چو نیست جدا

                      پس به زیر کساء که بود خدا

باقی از بند یکم تا دوازدهم در ادامه مطلب

اشعار علامه در بارۀ خودشان 2

balchi313 — Sat, 18 Apr 2009 00:31:33 GMT

اشعار علامه در بارۀ خودشان ۲

۱ ـ ما را دیار عشق زمانی مقام شد......

۲ ـ هر کس که چو ما طالب منزلگۀ یار است......

۳ ـ قطره ام لیک ز بحری که محیطم از اوست.....

۴ ـ ما عاشقیم مقصد ما جلب سود نیست.......

۵ ـ ما را شرار عشق به وضع عجیب سوخت......

۶ ـ در کوی خرابات که شه هست و گدا هست.......

۷ ـ دوست جای دیگر و من مانده ام در کوی دوست..........

۸ ـ ما را نه غم جنت و نه حسرت حور است........

۹ ـ دل که آشفتۀ آن طُرۀ طرار شود..........

معرفی کتاب شب دیجور از سید اسحاق شجاعی

balchi313 — Wed, 04 Feb 2009 07:06:33 GMT

معرفی کتاب شب دیجور از سید اسحاق شجاعی

كتاب حاضر كه شامل 8 بخش و 3 پیوست می‌باشد به شرح حال و آثار مربوط به علامه شهید سیداسماعیل بلخی شاعر، عالم و مبارزه مشهور افغانستان می‌پردازد. از جمله مندرجات كتاب عبارتست از: از نگاه تا بیگاه (مقاله‌ای در خصوص بلخاب زادگاه علامه، مقاله‌ای در باب شهادتش و متن گفت‌وگویی با دو دختر گرامش صدیقه و خدیجه بلخی، در حدیث دیگران (سیمای زندگانی سیاسی و دینی ایشان از نظر علماء، رجال، و سیاسیون چون: امام خمینی (ره) آیت‌الله حجت، امام موسی صدر، .....)، در باغ خاطرات (شامل خاطراتی از علامه بلخی از زبان شخصیتها و علماء و دوستان)، مقاله‌ها (شامل 18 مقاله درباره افغانستان و قیام علامه، فعالیتهای سیاسی و مذهبی، ویژگیهای شخصیتی و اندیشه‌های بنیادی علامه و مواردی از این قبیل)، میراث جاودانی (معرفی دو نسخه خطی و گزیده‌ای از تعدادی سخنرانی، خاطرات زندان، نامه‌ها و اشعار علامه به همراه توضیح و نقدی خلاصه)، هم‌صدا با حلق اسماعیل (شامل 16 قطعه شعر در قالبهای رباعی، غزل، آزاد كه درباره علامه سروده شده است)، بازتاب (شامل معرفی كنگره‌ها و سمینارها، متن ویژه‌نامه‌ها و معرفی كتابها و بریده جراید مربوط به علامه بلخی)، پیوست اول: سال‌شمار زندگی علامه از تولد تا شهادت، شجره‌نامه و زندگی‌نامه علی‌آقا بلخی پسر علامه. پیوست دوم: فهرست نامهای كسان و جایها، پیوست سوم: تصویرها و نمونه‌های دست‌خط علامه و اشعار خوشنویسی‌شده به همراه زیرنویس.

http://www.iricap.com/book.asp?id=704

balchi313 — Tue, 03 Feb 2009 00:28:33 GMT

وهابیت مانع وحدت امت اسلامی:

http://balchi313.blogfa.com/page/balchi12.aspx

برای خدمت ،بازسازی و وحدت آیندۀ وطن اسلامی خویش چکار باید کرد؟

۱ـ بازسازي متون درسي در افغانستان‌ (کاظم کاظمی)

۲ـدر لابلای زندگی افغان http://www.a-besharat.blogfa.com/( بشارت)

۳ـنمایشگاهی از آثار استادان خوشنویس افغانستانی(عبدالله رفیعی)

۴ـبررسي احکام جزايي رشوت در قانون جزاي افغانستان(علی پیام)

۵ـ تاریخ افغانستان را مطالعه کنیم: http://k1342b.blogfa.com/ (علی اکبر فیاض)

۶ـ پیام های انسانی نهضت حسینی http://10sh.blogfa.com/ (اسحاق شجاعی)

۷ـ برای تحکیم وحدت،جغرافیای ولایات وطن خود را بیشتر بشناسیم: