بزم وفای عهد که میدان کربلا است

دادی بنوع مرد تو درس مرام مرد

تو زنده ای و گر نسزد آنکه فاش گفت

روز شهادت تو بود قتل عام مرد

عزم خرام کرد چو قدت ، سپهر گفت

تنگ است ملک کون بر این نیم گام مرد

آه از دمیکه از پی تنبیه خصم خواست

سر از نیام قهر بر آرد حسام مرد

شور قیام گشت غریو عجیب خواست

کآمد سکینه مشک بکف از خیام مرد

خون جای اشک ریخت ز مژگان مرد راه

پیچید دود آه که گردید دام مرد

کای ساقی نخست زمانی شتاب کن

ما تشنه ایم آب کَرَم کن ز جام مرد

بگرفت و رفت ، لیک لب تشنه باز گشت

اَریکۀ روزگار نگردد به کام مرد

دندان به مشک گفت نه گر آبرو برم

ای روز عمر زود سفر کن به شام مرد

با سُمِّ اسب خورد کنم  استخوان خویش

تا سُرمه چشم مرد کشد از عظام مرد

کرد ، آنچه کرد گردش این چرخ واژگون

کآمد بگوش خسرو مردان سلام مرد

قامت خمیده بر سر آن نعش پاک گفت

رفتی و ماند از تو به دوران دوام مرد

بلخی نصیب مرد بجز جور دهر نیست

مهدی(عج) ذخیره ایست پی انتقام مرد

توسل جستن بلخی درب خانۀ قمر بنی هاشم

خدای داده ترا عز وجاه یا عباس

تویی وزیر و برادر به شاه یا عباس

ستاره ، هاشمیان و تو ماه یا عباس

تویی شکسته دلان را پناه یا عباس

                          به ما بگوشۀ چشمی نگاه یا عباس

قضا به امر تو باشد ، قدر چو چاکر تو

سپهر امر برد از غلام اشتر تو

به لرزه کاخ فلک از نهیب لنگر تو

عدو چو کوه اگر صف کشد برابر تو

                            بسوزدش تف قهرت چو کاه یا عباس

تویی که باب حوایج  ،  تویی که کان کرم

کشیده دست  تو ایجاد را ز جیب عدم

همان دو دست که تا از تن تو گشت قلم

فرات از تو و نزد سکینه آمد کم

                             تویی بصدق مقالم گواه یا عباس

به غیر طواف حریمت امید  در دل نیست

ز طول عمر به جز این مراد حاصل نیست

کشود مشکل من ،  پیش چون تو مشکل نیست

طریق گم شود آنجا که پیر کامل نیست

                            به کربلا بکش این پر گناه یا عباس

منم که وصف تو گفتم به چوکی و منبر

زدم ز تیغ زبان بر دل عدو نشتر

کنون که چاره به رویم ببسته از شش در

ترا قسم به دو شهزاده اکبر و اصغر

                              ذلیل و خار خسانم مخواه یا عباس

بروی دوست تو بار غبار را مپسند

بما خزان و بر اعدا بهار را مپسند

بما تو طعنۀ اغیار و یار را مپسند

تو پور غیرتی این ننگ و عار را مپسند

                              به جز تو نیست به ما تکیه گاه یا عباس

ببین که فرقه اعدا بما چه میخوانند

غلامکان ترا خیل خاینین دانند

همواره موتر کین بهر قتل ما رانند

شرار قهر تو و این خسان بدان مانند

                                چنانکه شعله بسوزد گیاه یا عباس

فلک گرفته خدنگ ستم ز هر سویم

پناه اگر ندهی تو دگر که ........

به جز طریق .......... رهی که را پویم

طبیب درد تو ، من درد دل که را گویم

                                  بدرگه تو زنم آه آه یا عباس

شده است رسم بدنیا خصوص آمریکا

مرض چو طول کشد بر کسی ز فقد دوا

طبیب بیمه کند تا نه او فتد از پا

حیات و عزت ما زین مرض ، تو بیمه نما

                                  تو سر طبیب به ملک الله یا عباس

تمام عمر در مدحت ترا سفتم

بنوک مژه دل ، خاک درگهت رفتم

به خلق قصۀ باب المرادیت گفتم

ببین که عاقبت از غم چگونه آشفتم

                                   نمای لطف که گشتم تباه یا عباس

به کنج حبس بپایم فتاده ذولانه

شده است قصۀ من بهر خلق افسانه

سخن بس است یکی گر کس است در خانه

تویی به خانۀ حق نکته سنج و فرزانه

                                 نکرده ام به یقین اشتباه یا عباس

ز فرقتم همه احباب گشته سرگردان

عیال بی کس من با دو دیدۀ گریان

علی ، خدیجه و صدیقه و همه طفلان

امید جمله تویی ای پناه عالمیان

                                 در انتظار دو چشم براه یا عباس

منم که شهره به بلخی میان انجمنم

منم که یوسف مصر و ملاحت سخنم

منم که لوء  لوء شهوار ریزد از دهنم

کنون که در چه محبس بحال خویشتنم

                                 بگیر دست من از قعر چاه یا عباس

حضرت عباس

آن مظهر قدرت به جهان حضرت عباس

سر خیل همه حزب جوان حضرت عباس

منکر نتوان گشت که شد در صف مردی

غالب ز همه شیردلان حضرت عباس

دیدند جهان جمله که آن حامی مسلک

بگذشت چسان از سر و جان حضرت عباس

تا نقشۀهستی است ز خواطر نکند محو

چرخ فلک و دور زمان حضرت عباس

از همت یک روزۀ خود تا به ابد برد

سبقت ز همه ناموران حضرت عباس

فریاد از آن لحظه که می گفت سکینه

ای ساقی ما تشنه لبان حضرت عباس

در معرض خشکیست لب غنچۀ توحید

امروز تویی آب رسان حضرت عباس

بگرفت بکف مشک ، روان گشت که بسازد

رفع عطش از پرده گیان حضرت عباس

آبی بکف آورد ، به لب برد ، ولی داشت

در پردۀدل راز نهان حضرت عباس

از آتش دل آب به لب سوخت چو آورد

یاد جگر ، لاله رخان ، حضرت عباس

می گفت که ای نفس ، مبر رونق مردی

بر تافت سوی خیمه عنان ، حضرت عباس

بلخی ز صف کرب و بلا تا لب کوثر

همت به پدر برد نشان حضرت عباس   

Powered By
  BLOGFA.COM