|
لب لعل تو یاقوت است و یاقوت است مر جان را
دو چشــــمان تو بادام است بادام است مرغـان را دو زلفیــــن تو زنــــجیر است اندر پای عشــــاقان و یا تاریــکی کفـــــر است پوشانیـــــده ایــمان را ندانم در کدامین ملتــی کز عشــــق خــــود مفتون نمودی گبــر و ترســــا و نصـــــارا و مسلمان را نبــــــاید ننگت ار عشــــق تو را جا داده ام در دل که مور خستــــه سازد میــــهمان خود سلیمان را نیم درعشق چون مجنون وچون فرهادوچون وامق ز هــــجرت ســوختم جانا بـبین این نار سوزان را ز بـــس بگریستـــــم از دوریت ای دلبــــــر مهوش زند سیــــــلاب اشـــــکم طعنـــــه بسیار طوفان را اگــــــر وصــــــل توام گردد میــــــسر در دم مردن دهم جــــان را به آسانی چو بینـــــم روی جانان را گر از عشــــــق تو ام در دوزخ انــدازنــد می دانم شود خاموش نیران چون بـیـنــنــد سوز هجران را مترسان زاهـــــــدا ما را ز خــــــوف گرمی محشر مگر تو منـــــکری از دوست الـــــطاف فراوان را غم فردا مــخور بلخی که داری این چنیــــن شاهی که دارد اختیـــــــار تحــــــت و فوق و کل امکان را
ما تن به فنا دادیم تا زنده شما باشید برخاک مزار ما مشغول دعا باشید چو شمع وجود ما قربان شما گردید روشن گر شمع ما شاید که شما باشید |
|