شعر حدیث شریف کساء علامه بلخی(ره)

                             بند یک

باز زد  بر  سرم  دگر  سودا            شد دلم پر ز شورش و غوغا

به  تقاضای  الجنون   فنون            شـــد جـــنونِ دگــر به من پیدا

عقل  حشمت  مقام  را  دیدم           لنگ لنگان روان سوی صحرا

گفتم  ای  حاکم  نظام  وجود            مـــی نشاید تـو را در این بیدا

از چه گشتی به کسوت مجنون         مــگرت   بـــرده   طرۀ    لیلا

گفت رو ، رو که من تهی دستم        عشـــق زد بـر بساط من یغما

گفتمش ای خرد ز عشق منال           که بود عشق مقصـــد اقصی

گر   فروغ   تجلی اش    نبود           نیستی   غـــــیر  دیدۀ   اعما

هر کجا  دیدیش  ز شوق  بگو          ذکـر  سبـــحان  ربـی  الاعلی

گفتمش این و بردمش با عزم           تا  بـدرگاه  عشــــق   راهنما

گفتم ای شعله ات جهان افروز         عقـــل  باشد  تو  را  کینه گدا

بار فرمان همی کشد بر دوش          آنچه   دانی   صلاح  او  فرما

به شکر خنده گفت:هان ای عقل       اولا   نویش    بایدت    صهبا

چون شدی بیخبر ز هستی و هم        برفکن خویش را در این دریا

چیست  دریا  ولای  احمد و آل         غوطه زن تا شوی ز اهل صفا

هم  بود  بحر، هم  بود  کشتی          منـــجی   نوح   خمسة   النجبا

چون   گرفتار   حادثات   شدی         یـــاد  کن  قصۀ  حدیث   کساء

آن  حدیث  مبارکی  که  شدند           احمـــد  و  اهلِ  بیت  زیر  عبا

این بفرمود عشق،پس من و عقل      بر   گـــرفتیم   از  کَفَش   مینا

نوش  کردیم  جام  و این مطلب         می شنیدیم از هـــمه اعضاء :

                      صفت از ذات حق چو نیست جدا

                      پس  به  زیر  کساء که بود خدا